Procedura OSS i sprzedaż za granicę w UE — VAT, opakowania i prawo konsumenta

Procedura OSS pozwala polskiemu sklepowi rozliczać VAT od sprzedaży konsumentom w innych krajach Unii bez rejestracji do VAT w każdym z nich. Krążą o niej trzy błędne przekonania: że próg jest inny w każdym kraju, że OSS jest obowiązkowy i że po przekroczeniu progu ma się miesiąc na reakcję. Pomyłka w którymkolwiek kosztuje zaległy VAT w obcym kraju.

Sprzedaż za granicę to jednak więcej niż VAT. Po przekroczeniu wspólnego unijnego progu 10 000 euro rozliczasz VAT kraju klienta. Gdy kierujesz ofertę do innego kraju, obowiązuje Cię też jego prawo konsumenckie, a od sierpnia 2026 roku wyraźniej niż dotąd — także rejestry opakowań w kraju docelowym. Po tych trzech obszarach przechodzimy do spraw praktycznych: danych klientów, przesyłek międzynarodowych i płatności.

Podstawą są przepisy w brzmieniu obowiązującym we wrześniu i październiku 2026 roku, odczytane 30.09 i 1.10.2026: ustawa o VAT w tekście jednolitym Dz.U. 2026 poz. 1263, rozporządzenia unijne i niemiecka ustawa opakowaniowa. To omówienie przepisów, a nie porada podatkowa — przed pierwszą deklaracją skonsultuj swój przypadek z księgowym lub doradcą podatkowym.

Próg 10 000 euro — jeden dla całej Unii

Od lipca 2021 roku obowiązuje jeden łączny próg dla całej UE. Starsze poradniki, które liczą go osobno dla każdego kraju, opisują stan sprzed tej daty.

Art. 22a ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT mówi, że wewnątrzwspólnotowa sprzedaż towarów na odległość jest opodatkowana w Polsce, dopóki suma takiej sprzedaży do innych państw UE (razem z usługami telekomunikacyjnymi, nadawczymi i elektronicznymi) „nie przekroczyła w trakcie roku podatkowego ani w poprzednim roku podatkowym kwoty 10 000 euro”. Ustawa przelicza ją na 42 000 zł. Portal biznes.gov.pl (aktualizacja 25.06.2026) pisze wprost: „Limit 10 tys. euro (42 tys. zł) dotyczy twojej łącznej sprzedaży do wszystkich państw Unii Europejskiej. Nie możesz go przekroczyć ani w trakcie obecnego, ani poprzedniego roku podatkowego.” Ten sam próg zapisano w art. 59c unijnej dyrektywy VAT, więc jest identyczny we wszystkich państwach członkowskich.

Z tego wynikają trzy konsekwencje:

• Liczy się suma, nie kraj. 4 000 euro do Niemiec, 4 000 do Czech i 3 000 do Francji to razem 11 000 euro — próg jest przekroczony, choć w żadnym kraju z osobna nie.
• Liczy się też poprzedni rok. Jeśli w 2025 roku przekroczyłeś próg, w 2026 od pierwszej transakcji rozliczasz VAT kraju klienta, nawet jeśli w tym roku sprzedaż zagraniczna spadła.
• VAT kraju klienta zaczyna się od konkretnej transakcji, a nie od następnego miesiąca. Art. 22a ust. 2: jeżeli próg zostanie przekroczony w trakcie roku, opodatkowanie w kraju konsumenta stosuje się „począwszy od dostawy, w związku z którą przekroczono tę kwotę”. Zamówienie, które przebiło 10 000 euro, ma już niemiecki, czeski albo francuski VAT.

Poniżej progu możesz z własnej woli wybrać opodatkowanie w kraju klienta (art. 22a ust. 3). Zawiadomienie składasz „do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tego wyboru”. Ma to sens, gdy i tak przekroczysz próg w ciągu roku i nie chcesz zmieniać rozliczeń w jego połowie.

Próg dotyczy sprzedaży konsumentom, czyli — jak mówi dyrektywa — „osobom niebędącym podatnikami”. Sprzedaż firmom z innych krajów UE rozlicza się na innych zasadach, których tu nie omawiamy.

Procedura OSS — jak działa VAT OSS w praktyce

Po przekroczeniu progu masz dwie drogi rozliczenia VAT kraju klienta: zarejestrować się do VAT w każdym kraju, do którego sprzedajesz, albo skorzystać z procedury OSS (One Stop Shop) i rozliczać cały zagraniczny VAT w Polsce.

OSS jest dobrowolny. Art. 130b ust. 1 ustawy o VAT: „Podatnik może złożyć zgłoszenie informujące o zamiarze skorzystania z procedury unijnej”. Zgłoszenie składasz elektronicznie do naczelnika urzędu skarbowego (ust. 4). Dla większości małych sklepów OSS jest wygodniejszy niż kilka zagranicznych rejestracji, ale nie jest jedyną legalną drogą.

Od kiedy działa. Rozporządzenie wykonawcze Rady 282/2011, art. 57d ust. 1: procedura obowiązuje „od pierwszego dnia następnego kwartału kalendarzowego” po zgłoszeniu. Jeśli jednak pierwsza dostawa objęta OSS nastąpi wcześniej, procedura działa od tej dostawy — pod warunkiem, że poinformujesz urząd „nie później niż dziesiątego dnia miesiąca następującego po tej pierwszej dostawie”. Tylko tu termin „do 10. dnia następnego miesiąca” rzeczywiście ma znaczenie.

Deklaracja VAT OSS. Art. 130c ust. 2: deklaracje „składa się za okresy kwartalne w terminie do końca miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale”. Według podatki.gov.pl to deklaracja VIU-DO, a podatek wpłacasz na rachunek Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście. Deklarację składasz także wtedy, gdy w kwartale nie było żadnej sprzedaży zagranicznej (art. 130c ust. 1). O zerowej deklaracji łatwo zapomnieć przy sezonowej sprzedaży za granicę.

IOSS to coś innego. Import One Stop Shop dotyczy towarów sprowadzanych spoza UE i wysyłanych konsumentom w przesyłkach „o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej […] równowartości 150 euro” (art. 138a pkt 2), bez wyrobów akcyzowych. Deklaracja nazywa się VII-DO i jest miesięczna (art. 138g ust. 2). Jeśli sprzedajesz towar z magazynu w Polsce, IOSS Cię nie dotyczy.

Co procedura OSS zmienia w sklepie

OSS upraszcza deklaracje, ale nie sklep. Każdy kraj ma własne stawki, więc sklep musi naliczać VAT według kraju dostawy. To ustawienie platformy, a nie księgowości: ceny brutto pokazywane klientowi z Niemiec i z Francji liczą się od innej stawki. Przed przekroczeniem progu sprawdź trzy rzeczy:

1. czy Twoja platforma lub wtyczka umie naliczać VAT według kraju dostawy i czy zmienia wtedy cenę brutto, czy marżę;
2. czy system do faktur wystawia dokumenty z zagraniczną stawką i potrafi wyeksportować sprzedaż w podziale na kraje i stawki do deklaracji VIU-DO;
3. czy umiesz policzyć bieżącą sumę sprzedaży do UE, żeby wiedzieć, która transakcja przekroczy próg.

Stawki VAT w krajach UE

Komisja Europejska nie publikuje już tabeli stawek na dawnej stronie podatkowej i odsyła do bazy TEDB. Zestawienie krajów jest za to na portalu KE Your Europe (sprawdzone przez KE 13.07.2026). Stawki podstawowe:

Stawki obniżone różnią się jeszcze bardziej: w Niemczech 7%, we Francji 5,5% i 10% (oraz 2,1%), w Czechach 12% i 0%, na Słowacji 5% i 19%. To, czy Twój produkt korzysta w danym kraju ze stawki obniżonej, zależy od prawa tego kraju, nie od polskiej klasyfikacji. Minimalna stawka podstawowa w UE to 15% (art. 97 dyrektywy VAT). Tabela nie obejmuje regionów specjalnych. Stawki się zmieniają, więc przed konfiguracją sklepu sprawdź aktualny stan w TEDB.

Procedura SME to nie OSS

Od 1 stycznia 2025 roku działa drugi mechanizm o podobnie technicznej nazwie, łatwy do pomylenia z OSS. Procedura SME wynika z dyrektywy Rady 2020/285 i pozwala małej firmie korzystać ze zwolnienia z VAT w innym państwie UE. Ze strony podatki.gov.pl: procedura „umożliwia przedsiębiorcom mającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej korzystanie ze zwolnienia z VAT w państwie członkowskim, w którym nie posiadają siedziby”.

Warunki z art. 113b ustawy o VAT: roczny obrót w całej UE nie przekroczył 100 000 euro ani w poprzednim, ani w bieżącym roku, a zwolnienie stosuje się „na warunkach określonych przez to państwo”, po złożeniu „uprzedniego powiadomienia”. Korzystanie z procedury „nie jest obligatoryjne”, a podatnik składa kwartalne informacje o obrotach.

Różnica w jednym zdaniu: OSS to sposób zapłaty zagranicznego VAT, SME to zwolnienie z niego. Każdy kraj ustala własny próg zwolnienia; progów krajowych nie podajemy, bo nie sprawdziliśmy ich u źródła. Jeśli rozważasz SME, zacznij od progu kraju, do którego sprzedajesz najwięcej. Nie myl SME także z polskim zwolnieniem podmiotowym do 240 000 zł (art. 113 ust. 1) — to mechanizm krajowy.

Opakowania w kraju klienta — rejestry EPR

Obowiązki opakowaniowe nie mają nic wspólnego z podatkami, dlatego sklepy najczęściej je przeoczają. W wielu krajach UE ten, kto pierwszy wprowadza tam opakowanie — także karton, w którym wysyłasz paczkę — musi się zarejestrować i opłacić jego zbiórkę i recykling. Ten mechanizm nazywa się rozszerzoną odpowiedzialnością producenta (EPR).

Unia: rozporządzenie PPWR 2025/40

Rozporządzenie (UE) 2025/40 o opakowaniach (PPWR) stosuje się od 12 sierpnia 2026 roku (art. 71). Dla sklepu wysyłkowego najważniejsze są:

• Opakowanie e-commerce ma własną definicję (art. 3 ust. 1): to opakowanie transportowe używane do dostarczenia produktu kupionego online lub w innej sprzedaży na odległość.
• Sklep wysyłający do innego kraju może być tam producentem. Według art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. c i d producentem jest m.in. podmiot z innego państwa, który po raz pierwszy udostępnia opakowanie lub zapakowany produkt bezpośrednio użytkownikom końcowym na terytorium innego państwa członkowskiego, „irrespective of the selling technique used, including by means of distance contracts”.
• Rejestr w każdym kraju (art. 44 ust. 2): producent rejestruje się w każdym państwie, w którym po raz pierwszy udostępnia opakowania, a bez rejestracji nie może ich tam udostępniać (ust. 4).
• Upoważniony przedstawiciel (art. 45 ust. 3): taki producent „shall appoint, by written mandate, an authorised representative for the extended producer responsibility in each Member State” poza państwem swojej siedziby. Komisja zaproponowała w grudniu 2025 roku (COM(2025) 982), żeby firmy z UE mogły z tego obowiązku zrezygnować, ale propozycja nie została przyjęta — na dziś obowiązek stoi w rozporządzeniu.
• Marketplace sprawdza rejestrację (art. 45 ust. 4): platformy przed dopuszczeniem sprzedawcy pobierają jego numer rejestracji w kraju konsumenta.
• Limit pustej przestrzeni 50% jeszcze nie obowiązuje. Art. 24 ust. 1 wprowadza go dla opakowań e-commerce „by 1 January 2030 or 3 years from the entry into force of the implementing acts […], whichever is the latest”. Wypełniacze — ścinki papieru, poduszki powietrzne, folia bąbelkowa — liczą się jako pusta przestrzeń (ust. 3). To termin na zaplanowanie rozmiarów kartonów, a nie obowiązek od sierpnia 2026.

Niemcy: VerpackDG zastąpiła VerpackG

12 sierpnia 2026 roku niemiecką VerpackG zastąpiła Verpackungsrecht-Durchführungsgesetz (VerpackDG, BGBl. 2026 I Nr. 207). Teksty, które powołują się na „§ 9 VerpackG” czy „§ 36 VerpackG”, są już nieaktualne. Serwis z tekstem ustawy zaznacza, że jej opracowanie dokumentacyjne nie zostało jeszcze zakończone. Według aktualnej wersji:

• Rejestracja w LUCID (§ 6 ust. 1): producent rejestruje się w Zentrale Stelle Verpackungsregister przed pierwszym udostępnieniem opakowania. Ustawa nie przewiduje progu minimalnego. ZSVR prowadzi rejestr, którego wymaga art. 44 PPWR (§ 6 ust. 6).
• Przedstawiciel dla firm zagranicznych (§ 5 ust. 2 i 4): producent bez oddziału w Niemczech musi przed pierwszą sprzedażą ustanowić pełnomocnika ds. rozszerzonej odpowiedzialności producenta, pisemnie i w języku niemieckim, i może mieć tylko jednego.
• Udział w systemie (§ 7 ust. 1): opakowania, które trafiają do gospodarstw domowych, trzeba opłacić w systemie zbiórki (tzw. licencja) przed udostępnieniem. Według § 3 ust. 6 obejmuje to także opakowania transportowe, które zwykle trafiają do gospodarstw domowych — a do tej grupy może należeć karton wysyłkowy, który dostaje klient indywidualny.
• Sprawozdania (§ 9, § 10): przy mniej niż 10 tonach rocznie wystarczy roczny raport do 1 czerwca. Deklaracja kompletności do 15 maja dotyczy większych ilości (próg zwolnienia: 80 t szkła, 50 t papieru i tektury, 30 t pozostałych materiałów).
• Fulfillment i marketplace (§ 13 ust. 3–4): dystrybutor nie może udostępniać opakowań niezarejestrowanego producenta, a firma fulfillmentowa nie może obsługiwać jego towaru.
• Kary (§ 66 ust. 3): do 200 000 euro m.in. za brak udziału w systemie, do 100 000 euro m.in. za brak rejestracji, do 10 000 euro za pozostałe wykroczenia.
• Przepisy przejściowe (§ 68): rejestracja z dawnej VerpackG pozostaje ważna, zmiany w niej trzeba zgłosić do 12.11.2026, a nowi zobowiązani mieli zarejestrować się do 12.09.2026.

Przy małym wolumenie licencja kosztuje w jednym z niemieckich systemów kilkadziesiąt euro rocznie. Przykład: kalkulator Lizenzero (operator: Interzero) dla roku 2026 pokazywał 1.10.2026 ceny netto za rok: minimum 39,00 € (do 10 kg papieru i tektury), 78,80 € przy 100 kg papieru i 20 kg plastiku, 438,00 € przy 1 000 kg papieru i 100 kg plastiku. To wyniki kalkulatora jednego operatora, a nie publiczny cennik stawek za kilogram; inne systemy liczą inaczej. Koszt pełnomocnika z § 5 jest osobną pozycją.

Francja: Triman, info-tri i IDU

Poniższe pochodzi z oficjalnych streszczeń ministerstwa ekologii (aktualizacja 6.09.2026) i agencji ADEME, a nie z samego tekstu kodeksu ochrony środowiska, do którego serwis Legifrance nie dał nam dostępu:

• Triman i informacja o segregacji (L541-9-3): produkty objęte EPR muszą mieć oznaczenie Triman i informację, jak posegregować odpad — na produkcie, opakowaniu albo w dołączonych dokumentach.
• IDU (L541-10-13): od 1 stycznia 2022 roku każdy producent objęty systemem EPR ma unikalny identyfikator w każdej kategorii (filière). IDU dostaje się przez przystąpienie do organizacji (éco-organisme), która rejestruje producenta w SYDEREP — „Vous ne pouvez pas vous inscrire individuellement.” Według ADEME, jeśli Twoje produkty nie należą do żadnej kategorii, Twoje opakowania i tak do niej należą. IDU umieszcza się w regulaminie sprzedaży, a sklep internetowy publikuje go jak inne dane w nocie prawnej.
• Marketplace (L541-10-9): od 1.01.2022 platforma przejmuje obowiązki EPR za sprzedawców, chyba że wykaże, że producent je spełnia — w praktyce, że ma IDU.
• Kary (L541-9-5), według streszczenia ministerstwa: grzywna do 7 500 € za jednostkę lub tonę produktu, kara dzienna do 20 000 € oraz dodatkowa grzywna do 30 000 € m.in. za brak rejestracji w SYDEREP albo brak IDU w wymaganych dokumentach.

A w Polsce?

Polska ustawa o gospodarce opakowaniami (Dz.U. 2026 poz. 619) wymaga wpisu do BDO od wprowadzających opakowania i produkty w opakowaniach (art. 10), a próg 1 Mg z art. 6 ust. 3 zwalnia z części obowiązków, ale nie z wpisu. Czy sam karton wysyłkowy czyni sklep „wprowadzającym produkty w opakowaniach”, ustawa nie mówi wprost, a oficjalnej interpretacji nie znaleźliśmy. Projekt nowej ustawy wdrażającej PPWR (UC100) jest w toku — 1.10.2026 był na etapie konsultacji i opiniowania. Koszt opakowania w zamówieniu krajowym opisujemy w przeglądzie działu płatności i logistyki.

Prawo konsumenta kraju klienta

Przy aktywnej sprzedaży za granicę klauzula „obowiązuje prawo polskie” w regulaminie nie wystarczy.

Rzym I, art. 6 ust. 1 (rozporządzenie 593/2008): umowa z konsumentem „podlega prawu państwa, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu”, jeśli przedsiębiorca prowadzi tam działalność albo „w jakikolwiek sposób kieruje taką działalność do tego państwa”. Wybór prawa w regulaminie jest dozwolony, ale według ust. 2 „nie może jednak prowadzić do pozbawienia konsumenta ochrony” z przepisów, których w jego kraju nie można wyłączyć umową. W praktyce: jeśli masz niemiecką wersję sklepu, ceny w euro i wysyłkę do Niemiec, klient z Niemiec zachowuje ochronę z niemieckiego prawa konsumenckiego.

Geoblocking (rozporządzenie 2018/302, od 3.12.2018) ustala, czego nie wolno, ale nie każe sprzedawać wszędzie:

• nie możesz blokować dostępu do sklepu ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania; przekierowanie na inną wersję językową wymaga zgody klienta, a pierwotna wersja „musi pozostać łatwo dostępna” (art. 3);
• klientowi z innego kraju, który zamawia z dostawą do kraju, do którego wysyłasz, albo z odbiorem w uzgodnionym miejscu, dajesz te same warunki (art. 4 ust. 1 lit. a);
• różne ceny w różnych wersjach sklepu są dozwolone, jeśli nie dyskryminują (art. 4 ust. 2), a w ramach akceptowanych metod płatności nie możesz odrzucać kart czy kont z innego kraju (art. 5);
• nie musisz wysyłać do wszystkich krajów UE, a sama zgodność z rozporządzeniem nie oznacza, że kierujesz działalność do kraju klienta w rozumieniu Rzymu I (art. 1 ust. 6).

Informacja o dostawie zagranicznej. Rozporządzenie 2018/644, art. 7: sklep udostępnia „tam gdzie to możliwe i stosowne – przed zawarciem umowy informacje o opcjach dostawy zagranicznej […] i opłatach, jakie mają zostać poniesione przez konsumenta”. Koszt wysyłki do Niemiec powinien być widoczny przed złożeniem zamówienia, nie dopiero na potwierdzeniu.

Język. Nie ma jednego unijnego obowiązku językowego dla informacji umownych: dyrektywa 2011/83, art. 6 ust. 7, pozwala każdemu państwu utrzymać własne wymogi. Wymogów poszczególnych krajów tu nie omawiamy — sprawdź je dla rynku, na który wchodzisz. Ogólne rozporządzenie o bezpieczeństwie produktów (GPSR) wymaga natomiast w każdej ofercie online ostrzeżeń i informacji o bezpieczeństwie „w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów, określonym przez państwo członkowskie, w którym produkt jest udostępniany na rynku” (art. 19 lit. d), obok danych producenta z adresem pocztowym i e-mailem (lit. a). Sklep, który odsprzedaje cudze produkty, jako dystrybutor sprawdza oznaczenia producenta przed sprzedażą (art. 12). W Polsce za naruszenie art. 19 grozi kara do 500 000 zł (art. 76 ustawy Dz.U. 2025 poz. 1826).

Polskie zasady zwrotów i reklamacji opisujemy w tekście o zwrotach i reklamacjach.

Dane klientów i dostawcy z USA

Tarcza Prywatności (Privacy Shield), na którą powołują się starsze teksty, nie obowiązuje. Sprzedaż za granicę zwykle oznacza więcej narzędzi — system mailingowy, analitykę, platformę SaaS, tłumaczenia — a wiele z nich przetwarza dane klientów w USA. Stan prawny wygląda tak:

• TSUE w wyroku z 16.07.2020 (C-311/18, tzw. Schrems II) uznał decyzję o Tarczy Prywatności za nieważną;
• od 10.07.2023 obowiązuje EU-US Data Privacy Framework — decyzja wykonawcza Komisji 2023/1795, według której USA zapewniają odpowiedni poziom ochrony danych przekazywanych do firm wpisanych na „wykaz DPF” prowadzony przez Departament Handlu;
• Sąd UE 3.09.2025 oddalił skargę na tę decyzję (T-553/23, Latombe); dalszego biegu sprawy przed TSUE tu nie potwierdzamy.

DPF chroni transfer tylko do firm z listy. Przed podpięciem amerykańskiego narzędzia sprawdź, czy dostawca jest na liście DPF, a jeśli nie — na jakiej innej podstawie przekazuje dane.

Polska na tle UE — ile firm sprzedaje za granicę

Polskie firmy sprzedają online do innych krajów UE rzadziej niż średnia unijna. Według Eurostatu (zbiór isoc_ec_eseln2, aktualizacja 15.06.2026) w 2024 roku 6,8% polskich firm zatrudniających co najmniej 10 osób sprzedawało przez strony, aplikacje lub marketplace'y do innych krajów UE, wobec 8,6% średnio w UE. Wśród firm, które w ogóle sprzedają online, odsetek jest bliższy średniej: ok. 41% w Polsce i 43% w UE. Poza UE sprzedawało przez internet 3,3% polskich firm (UE: 5,2%).

Dwa zastrzeżenia: dane obejmują firmy od 10 osób, więc nie widać w nich mikrosklepów, a rok w zbiorze oznaczony jako 2025 dotyczy sprzedaży z roku 2024.

Drugi wskaźnik pokazuje stronę klienta. W badaniu Eurostatu z 2025 roku (isoc_ec_iprb21) 1,3% polskich kupujących online zgłosiło, że zagraniczny sprzedawca nie sprzedawał do ich kraju — wobec 5,4% w całej UE. To deklaracje osób w wieku 16–74 lat, które kupowały online w ostatnich 3 miesiącach, a nie miara popytu. Pokazują jednak, że odmowa wysyłki za granicę jest dla klientów w UE zauważalnym problemem.

Przesyłki międzynarodowe i płatności z zagranicy

Wysyłka

Cena przesyłki międzynarodowej rządzi się innymi zasadami niż krajowa. Przed ustaleniem cen dostawy sprawdź trzy mechanizmy:

• Waga gabarytowa liczona ostrzej. DPD Polska w swoich warunkach (ważnych od 1.03.2026) dzieli objętość paczki w cm³ przez 6000 w przesyłkach krajowych, ale przez 5000 w międzynarodowych (DPD EXPRESS, CLASSIC EXPORT). GLS może stosować dzielnik 5000 zarówno w kraju, jak i za granicą. Ten sam lekki, ale duży karton jest więc za granicą „cięższy” niż w kraju, a rozmiar opakowania waży więcej.
• Publiczne cenniki to taryfa detaliczna. Operatorzy pocztowi przekazują regulatorowi cenniki pojedynczych przesyłek transgranicznych, a Komisja Europejska publikuje je do końca marca każdego roku (rozporządzenie 2018/644, art. 5). To punkt odniesienia; stawki kontraktowe sklepu ustala się z przewoźnikiem albo brokerem indywidualnie.
• Zwrot z zagranicy też kosztuje. Jeśli bierzesz na siebie koszt zwrotów, licz go według cennika przesyłki z kraju klienta do Polski, a nie krajowego.

Przewoźników, brokerów i cenniki krajowe porównujemy w tekście o logistyce: InPost, DPD, DHL.

Płatności

Zanim dodasz lokalne metody płatności, sprawdź, ile kosztuje płatność z zagranicy w bramce, którą już masz. Metody popularne w Polsce nie muszą być popularne gdzie indziej, ale danych o preferencjach płatniczych w poszczególnych krajach nie podajemy, bo nie mamy ich ze sprawdzonego źródła. Według cenników z 30.09.2026:

• Stripe (cennik PL): standardowa karta z EOG kosztuje 1,5% + 1,00 zł, karta międzynarodowa 3,25% + 1,00 zł, a przewalutowanie dodaje 2%.
• PayPal (opłaty dla firm, aktualizacja 15.07.2026): stawka podstawowa 2,90% + 1,35 zł; za płatności z EOG PayPal nie dolicza opłaty międzynarodowej, za płatności z Wielkiej Brytanii dolicza 1,29%, z innych rynków 1,99%; przewalutowanie to „3,00% ponad bazowy kurs wymiany”.
• Shopify Payments (cennik PL): w planie Basic karta standardowa 1,95% + 1,20 zł, a Amex i karty międzynarodowe 3,2% + 1,20 zł. Cennik nie wyjaśnia w tym miejscu, czy karta z innego kraju UE jest „międzynarodowa” — sprawdź to przed startem sprzedaży za granicę.
• Shoper wymienia na karcie planu Standard „płatności zagraniczne Stripe”; prowizję płacisz wtedy według cennika Stripe.

Rachunek przykładowy (stawki Stripe z 30.09.2026): zamówienie za 400 zł opłacone standardową kartą konsumencką z Niemiec (EOG) kosztuje 1,5% × 400 zł + 1,00 zł = 7,00 zł. Jeśli przy tej płatności zachodzi przewalutowanie, dochodzi 2% × 400 zł = 8,00 zł — razem 15,00 zł, ponad dwa razy więcej. Waluta, w której pokazujesz ceny i rozliczasz konto u operatora, wpływa więc na koszt każdej transakcji, a nie tylko na wygodę klienta.

Sprawdź też czas wypłat w walucie. Tpay w ogólnych warunkach podaje, że wypłata trafia na rachunek w ciągu 3 dni roboczych, ale przy wypłacie w walucie innej niż złoty — w ciągu 7 dni roboczych. Szczegółowe porównanie operatorów jest w tekście o bramkach płatności, a metody płatności i ich koszty — w tekście o metodach płatności.

Sprzedaż za granicę — lista kontrolna przed startem

1. Policz sumę sprzedaży do UE za ten i poprzedni rok. Jeśli zbliżasz się do 10 000 euro, zdecyduj: OSS czy rejestracje w krajach. Pamiętaj o deklaracji VIU-DO także w kwartale bez sprzedaży.
2. Skonfiguruj VAT według kraju dostawy w sklepie i w systemie do faktur, zanim przekroczysz próg — VAT kraju klienta należy się już od transakcji przekraczającej.
3. Sprawdź, czy SME ma sens, jeśli Twój obrót w UE nie przekracza 100 000 euro, ale zacznij od progu kraju docelowego.
4. Zarejestruj opakowania w kraju, do którego wysyłasz: w Niemczech LUCID, system zbiórki i pełnomocnik, we Francji IDU przez organizację (éco-organisme). Zrób to przed pierwszą wysyłką.
5. Przejrzyj regulamin pod kątem prawa kraju klienta, pokaż koszty dostawy zagranicznej przed zamówieniem, nie blokuj i nie przekierowuj klientów bez zgody.
6. Sprawdź karty produktów pod GPSR: dane producenta i ostrzeżenia w języku kraju sprzedaży.
7. Sprawdź narzędzia z USA na liście DPF.
8. Policz koszt zamówienia zagranicznego: przesyłkę z wagą gabarytową, możliwy zwrot, prowizję za kartę zagraniczną i przewalutowanie, licencję opakowaniową. Pomoże w tym kalkulator TCO e-commerce, a koszty platformy znajdziesz w tekście ile kosztuje sklep internetowy.

Jeśli myślisz o sprzedaży za granicę przez marketplace zamiast własnego sklepu: PPWR oraz prawo niemieckie i francuskie przenoszą na platformy i firmy fulfillmentowe część odpowiedzialności za rejestrację opakowaniową sprzedawcy — możesz więc zostać o nią zapytany przed dopuszczeniem do sprzedaży. O sprzedaży przez marketplace na polskim rynku piszemy w tekście o integracji z Allegro, a pozostałe tematy działu — w przeglądzie płatności i logistyki.