Koszt stworzenia strony internetowej — dlaczego dwie oferty różnią się sześciokrotnie

Koszt stworzenia strony internetowej ma jedną cechę, która odróżnia go od większości zakupów firmowych: dwie oferty na tę samą rzecz potrafią różnić się sześciokrotnie i obie bywają uczciwe.

Ta sama wizytówka — pięć podstron, formularz, galeria — bywa wyceniona na 3 000 i na 18 000 zł. Pierwszym odruchem jest uznać, że ktoś tu przesadza. Zwykle nie przesadza nikt: te dwie oferty opisują dwa różne procesy, tylko żadna z nich tego nie mówi.

Poniżej sześć czynników, które ten rozrzut produkują, w kolejności od najsilniejszego. Wszystkie liczby pochodzą z naszego badania 112 ofert polskiego rynku, maj 2026 — zebranych z publicznie dostępnych cenników, bez nazw firm.

Kto wystawia ofertę — najsilniejszy pojedynczy czynnik

Silniejszy niż technologia i silniejszy niż region. Ten sam zakres wyceniony przez cztery rodzaje wykonawcy rozjeżdża się bardziej niż przez cokolwiek innego.

Mediana software house'u jest ponad siedmiokrotnie wyższa niż agencji interaktywnej. To nie jest ta sama usługa pod dwiema nazwami: software house wycenia projekt z integracjami, własną logiką biznesową i architekturą pod rozwój, a agencje obsługują trzon rynku, czyli strony firmowe — i to one stoją za 61 ze 112 obserwacji.

Wiersz kreatorów opiera się na jednej obserwacji i podajemy go dla porządku, nie jako punkt odniesienia. Liczba obserwacji jest przy każdym wierszu z tego właśnie powodu: mediana z jednej oferty i mediana z sześćdziesięciu jeden to dwie różne rzeczy, choć wyglądają tak samo.

Praktyczny wniosek: jeśli dostajecie dwie oferty różniące się pięciokrotnie, najpierw sprawdźcie, czy nie pochodzą z dwóch różnych wierszy tej tabeli. Wtedy różnica siedzi w zakresie, nie w marży.

Co realnie kupujecie za 3 000 zł, a co za 18 000 zł

To jest sedno rozrzutu i rzecz, której żadna oferta nie rozpisuje. Obie kwoty kupują „stronę internetową". Kupują przy tym zupełnie inny proces.

Za 3 000 zł pracuje zwykle jedna osoba i robi wszystko: wybiera gotowy motyw, dostosowuje kolory i treści, wdraża. Nie ma osobnego etapu projektowania, nie ma testów na wielu urządzeniach poza szybkim sprawdzeniem, nie ma nikogo, kto odpowiada za to, czy strona przynosi zapytania. Jest za to działająca strona — i dla wielu firm to jest dokładnie to, czego potrzebują.

Za 18 000 zł pracuje zespół i to jest cała różnica. Ktoś prowadzi projekt, ktoś projektuje układ pod konkretny cel, ktoś to koduje, ktoś testuje, ktoś odpowiada za wydajność. Powstaje projekt graficzny od zera zamiast dopasowania szablonu, a po wdrożeniu jest do kogo się zwrócić, gdy coś nie działa.

Różnica nie polega więc na tym, że druga strona jest sześć razy ładniejsza. Polega na tym, ile osób i ile etapów stoi między briefem a publikacją — i na tym, kto bierze ryzyko, jeśli coś pójdzie nie tak.

Pytanie do zadania przy porównywaniu ofert brzmi zatem nie „dlaczego tak drogo", tylko: ile osób pracuje przy tym projekcie i które etapy są w cenie. Odpowiedź na to jedno pytanie tłumaczy większość rozrzutu.

Zakres: trzy rzędy wielkości, nie trzy przedziały

Drugi czynnik jest oczywisty, dopóki nie zobaczy się skali. Rodzaj strony to nie jest różnica stopnia, tylko kategorii — jak porównanie garażu z wieżowcem.

Mediany z badania: wizytówka 2 500 zł, strona firmowa 5 900 zł, serwis rozbudowany 15 000 zł. Powyżej tego zaczynają się portale i wdrożenia korporacyjne, gdzie rozmowa o budżecie wygląda inaczej i nie da się jej sprowadzić do mediany.

Liczba podstron rośnie przy tym nieliniowo. Piąta podstrona kosztuje niewiele, bo powiela wzorzec już zaprojektowany. Trzydziesta kosztuje więcej niż piąta, bo przy tej skali pojawia się architektura informacji, kategorie, wyszukiwanie i pytanie, jak użytkownik ma cokolwiek znaleźć. Powyżej piętnastu podstron każda kolejna to w naszych danych 200–500 zł.

Pełne rozbicie na sześć poziomów, z kwartylami i liczbą obserwacji przy każdym, jest w raporcie — tutaj podajemy tylko rząd wielkości, bo ten artykuł jest o przyczynach, nie o cenniku.

Szablon czy projekt od zera

Trzeci czynnik jest najłatwiejszy do przeoczenia, bo w ofercie wygląda identycznie: obie wersje to „projekt strony".

W badaniu ta sama funkcjonalność wyceniana jest na 3 500 zł na gotowym szablonie i 9 000 zł przy projekcie tworzonym od zera. Różnica dotyczy pracy projektowej, nie kodu — i to jest jedyny czynnik z tej listy, który da się świadomie wybrać w dół bez utraty czegokolwiek technicznego.

Szablon oznacza, że układ jest gotowy, a praca polega na dopasowaniu go do Waszej treści i marki. Projekt od zera oznacza, że układ powstaje pod Waszą ścieżkę klienta — co ma sens wtedy, gdy ta ścieżka jest nietypowa, i nie ma sensu wtedy, gdy jest taka jak u wszystkich.

Uczciwie o granicy: przy stronie firmowej z formularzem kontaktowym szablon zwykle wystarcza. Przy stronie, która ma prowadzić do konkretnej konwersji w kilku krokach, dopasowywanie szablonu bywa droższe niż zaprojektowanie od nowa.

Technologia — 3,2× przy tym samym zakresie

Czwarty czynnik jest decyzją, która zapada zwykle po stronie wykonawcy, a płacicie ją Wy.

Z badania: mediana projektu na WordPressie to 3 600 zł, a na Next.js lub w architekturze headless — 11 500 zł. To 3,2× przy porównywalnym zakresie.

Trzeci wiersz jest w tej tabeli ważniejszy niż wygląda: powyżej Next.js jest jeszcze jedno piętro, na którym mediana idzie w siedemdziesiąt tysięcy. To już nie są strony w tym sensie, w jakim mówi o nich reszta tego artykułu — to wdrożenia z własną logiką i integracjami, wyceniane jak oprogramowanie.

Zastrzeżenie do wiersza środkowego: cztery obserwacje pokazują rząd wielkości, a nie punkt odniesienia do negocjacji. Podajemy liczbę obserwacji przy każdym wierszu właśnie po to, żeby dało się to odróżnić — mediana z czterech ofert i mediana z siedemdziesięciu ośmiu wyglądają tak samo, a znaczą co innego.

Freelancer zaproponuje WordPressa, software house rozwiązanie pisane od podstaw — i oba mogą mieć rację, bo odpowiadają na inne pytanie. WordPress jest tańszy we wdrożeniu i ma ekosystem, w którym prawie wszystko już istnieje. Rozwiązanie dedykowane kosztuje więcej na starcie i zaczyna się zwracać wtedy, gdy strona ma robić coś, czego gotowe komponenty nie robią.

Czego ta liczba nie mówi: że jedno jest lepsze. Sam wybór między nimi — z kryteriami, a nie z medianami — rozstrzygamy w dziale technologii.

Pięć pytań, które rozstrzygają technologię

Wybór stacku bywa przedstawiany jako decyzja techniczna i dlatego zapada bez Was. W praktyce rozstrzyga go pięć pytań biznesowych, a odpowiedzi na nie macie Wy, nie wykonawca.

1. Co ta strona ma robić poza prezentowaniem oferty? Jeśli odpowiedź brzmi „nic", cała górna półka tabeli wyżej jest wydatkiem bez pokrycia.
2. Kto będzie zmieniał treść i jak często? Codzienna praca redakcyjna przez osobę nietechniczną to inny wymóg niż aktualizacja cennika raz na kwartał — i to on, a nie wygląd, decyduje o wyborze systemu.
3. Z czym to musi się połączyć? Każda integracja przesuwa projekt w stronę wyższego wiersza. Trzy integracje zwykle wyprowadzają go z niego całkiem.
4. Jaki ruch przewidujecie za dwa lata? Nie dzisiaj — za dwa lata. Przeskalowanie w górę jest tanie, przepisanie od zera nie.
5. Kto to utrzyma, kiedy skończy się współpraca? Technologia, do której w Waszym mieście albo w Waszym budżecie nie ma wykonawców, jest droga niezależnie od ceny wdrożenia.

Reguła, która porządkuje te pięć odpowiedzi: wybierajcie najniższe piętro, na którym mieszczą się wszystkie „tak". Piętro wyżej zawsze da się kupić później; niżej zejść już nie.

Gdzie pracuje wykonawca

Piąty czynnik bywa pomijany, bo brzmi niepoważnie. W danych jest wyraźny: ten sam zakres wyceniony w Warszawie na 15 000 zł kosztuje we Wrocławiu czy Poznaniu 3 700 zł.

Tu również: wiersze z trzema i czterema obserwacjami pokazują rząd wielkości. Kontrast, który jest wiarygodny, to Warszawa (11 obserwacji) wobec Wrocławia i Poznania (19) — i on wystarcza, bo mediany różnią się czterokrotnie.

To nie jest różnica jakości, tylko kosztów prowadzenia działalności i tego, ile klient jest w stanie zapłacić na danym rynku. Przy pracy zdalnej — a strony robi się zdalnie od lat — jest to jedyny czynnik z całej szóstki, który nie ma żadnego związku z tym, co dostajecie.

Praktyczna konsekwencja: przy porównywaniu ofert warto wiedzieć, skąd pochodzą. Nie po to, żeby wybrać najtańszą, tylko żeby nie porównywać stawki warszawskiej z poznańską jako różnicy zakresu.

Etap, który zaczyna się przed projektem

W tańszych ofertach ten etap nie występuje wcale i to jest jedna z rzeczy, które tłumaczą rozrzut — bo nie widać go ani w opisie, ani na gotowej stronie.

Chodzi o pracę przed pierwszym projektem: ustalenie, co ta strona ma robić, dla kogo, i jak wygląda ścieżka od wejścia do kontaktu. Analiza konkurencji w branży to zwykle kilkanaście godzin — przejrzenie stron liderów, tego, na jakie zapytania odpowiadają, jak układają ofertę i gdzie umieszczają wezwanie do kontaktu. Do tego dochodzi architektura informacji: ile kliknięć dzieli wejście od formularza i co musi być widoczne bez przewijania.

Przy stawkach z tego rynku kilkanaście godzin analizy to pozycja rzędu tysiąca do trzech tysięcy złotych — czyli tyle, ile cała tańsza oferta. Stąd bierze się jej brak: nie da się zmieścić etapu analitycznego w budżecie, w którym mieści się dopiero wdrożenie.

Czy zawsze jest potrzebny — nie. Przy wizytówce, która ma podać godziny otwarcia i numer telefonu, analiza konkurencji nie zmieni niczego. Przy stronie, która ma przynosić zapytania, jest to jedyny etap, który w ogóle o tym decyduje — reszta projektu wykonuje jego ustalenia.

Prace, których nie widać w ofercie

Szósty czynnik to pozycje, które w wycenie bywają jednym wierszem albo nie ma ich wcale, a potrafią przesunąć rachunek o kilkadziesiąt procent.

Integracje. Każda — CRM, system rezerwacji, magazyn, płatności — to w naszych danych od 2 000 do 15 000 zł. Trzy integracje podnoszą projekt o 30–50%, i to jest najczęstsza przyczyna, dla której „ta sama strona" wyceniona przez dwie firmy różni się dwukrotnie: jedna policzyła integracje, druga zapytała o nie później.

Treści. Teksty i zdjęcia to jedyna część projektu, której nie da się kupić razem ze stroną, jeśli nie zostały zamówione osobno. Wdrożenia stoją tygodniami, czekając na materiały, których nikt nie przygotował — a jeśli mają je napisać wykonawcy, jest to osobna pozycja.

SEO na starcie. Struktura adresów, meta, mapa witryny, podstawy techniczne. Robione przy wdrożeniu kosztują ułamek tego, co poprawiane później, bo później oznacza zmianę adresów i przekierowania.

Ta trójka ma wspólną cechę: nie znika, jeśli jej nie kupicie. Przenosi się na Was albo na później, zwykle drożej.

Dlaczego mediana nie jest ceną

Wszystkie liczby w tym tekście to mediany i kwartyle, a nie widełki „od–do". Ta różnica decyduje o tym, jak wolno je czytać — więc warto ją nazwać, zanim ktoś podstawi je do własnego budżetu.

Mediana to środek rynku, nie cena i nie średnia. Połowa ofert była tańsza, połowa droższa. Średnia arytmetyczna tego rynku jest znacznie wyższa niż mediana, bo zawyżają ją pojedyncze wdrożenia korporacyjne idące w setki tysięcy — i dlatego jej nie podajemy.

P25 i P75 mówią, gdzie mieści się połowa ofert. Co czwarta była tańsza niż P25, co czwarta droższa niż P75. Przedział między nimi jest tym, w którym warto rozmawiać; wszystko poza nim wymaga wyjaśnienia, w którą stronę.

Liczba obserwacji jest równie ważna jak kwota. Za stroną firmową stoi w naszym badaniu 66 niezależnych obserwacji, za wierszem kreatorów — jedna. Pierwsza liczba jest punktem odniesienia do negocjacji, druga rzędem wielkości. Podajemy obie, zamiast wyrównywać tabelę do ładnego wyglądu.

Stąd bierze się jedna praktyczna reguła: jeśli oferta z jednego przedziału ma cenę z innego, to nie jest okazja — to znak, że zakres znaczy dla obu stron co innego. Punkt podziału między segmentem budżetowym a średnim przebiega w naszych danych w okolicach 3 500 zł, między średnim a premium — około 10 000 zł.

Czas — czynnik, którego nie ma na liście, a płaci się za niego zawsze

Termin bywa traktowany jak parametr organizacyjny, a jest pozycją cenową. Ten sam zakres wykonany w osiem tygodni i w dwa to nie jest ta sama praca: skrócenie terminu oznacza równoległe prowadzenie etapów, które normalnie idą po kolei, a to wymaga więcej osób naraz.

Wpływa to na rachunek dwoma kanałami. Pierwszy jest oczywisty: pilne zlecenie bywa droższe, bo wypycha inne projekty. Drugi jest mniej widoczny i kosztuje więcej — przy skróconym terminie pierwszy wypada etap projektowania, bo jest jedynym, który da się pominąć bez natychmiastowych skutków. Skutki przychodzą później, jako strona, która wygląda dobrze i nie prowadzi nigdzie.

Warto też wiedzieć, gdzie termin realnie się wydłuża, bo prawie nigdy nie jest to kodowanie. Wdrożenia stoją na treściach — na tekstach i zdjęciach, których nikt po stronie zamawiającego nie przygotował, bo w harmonogramie wyglądały na drobiazg. To jest zarazem jedyny etap, który możecie przyspieszyć sami, nie płacąc nikomu.

Praktyczny wniosek: jeśli termin jest sztywny, powiedzcie to przy zapytaniu, a nie przy podpisywaniu. Wycena z terminem i wycena bez terminu to dwie różne wyceny, a różnica bywa większa niż między szablonem a projektem od zera.

Kiedy te czynniki się kumulują

Sześć czynników nie działa osobno i tu leży odpowiedź na pytanie z początku tekstu — skąd wzięła się różnica między 3 000 a 18 000 zł za tę samą wizytówkę.

Ścieżka tańsza to zwykle jeden profil, nie zbiór niezależnych oszczędności: freelancer, gotowy szablon, WordPress, region poza największymi miastami, bez integracji, treści dostarczone przez klienta. Każdy z tych wyborów obniża cenę i wszystkie zwykle występują razem, bo opisują ten sam sposób pracy.

Ścieżka droższa też jest jednym profilem: zespół zamiast jednej osoby, projekt od zera, technologia dedykowana, duże miasto, integracje z systemami, treści po stronie wykonawcy.

Zastrzeżenie, bez którego ta lista byłaby myląca: tych czynników nie wolno mnożyć. Warszawski software house pracujący w Next.js to nie są trzy niezależne mnożniki, tylko jeden profil wykonawcy, w którym te cechy występują łącznie. Dlatego różnica między skrajnymi ofertami jest sześciokrotna, a nie kilkudziesięciokrotna, choć każdy czynnik z osobna potrafi przesunąć cenę dwu- lub trzykrotnie.

Wniosek praktyczny jest prostszy, niż wygląda: nie wybieracie sześciu rzeczy osobno, tylko jeden sposób pracy. Pytanie brzmi więc nie „na czym zaoszczędzić", tylko „który z tych dwóch profili opisuje to, czego potrzebuję" — a odpowiedź zależy od tego, czy strona ma istnieć, czy ma coś konkretnego robić.

Jak czytać dwie oferty obok siebie

Cały ten rozrzut sprowadza się do czterech pytań, które zadaje się przed porównaniem kwot, a nie po.

1. Z którego wiersza pochodzi każda z ofert? Freelancer, agencja czy software house. Bez tego porównujecie mediany dwóch różnych rynków.
2. Ile osób pracuje przy projekcie i które etapy są w cenie? Projektowanie, testy, wydajność, opieka po wdrożeniu — albo są, albo ich nie ma.
3. Szablon czy projekt od zera? Jeśli oferta tego nie mówi, to jest pierwsze pytanie do zadania, bo różnica sięga tu 2,5×.
4. Co z integracjami i treściami? Jeśli jedna oferta je liczy, a druga milczy, to nie są dwie oferty na to samo.

Dopiero po tych czterech pytaniach różnica między kwotami znaczy cokolwiek. Osobną decyzją, którą warto podjąć równolegle, jest model rozliczenia — czy płacicie za wdrożenie raz, czy w abonamencie; policzyliśmy oba na pięciu latach. Jak przygotować brief i przeprowadzić samo porównanie krok po kroku, rozkładamy osobno — a to, co zaczyna się naliczać dzień po wdrożeniu, ma własny tekst.